Dlaczego mnie urzeka "Hart of Dixie" (choć nie zawsze)

Rachel Bilson jako Zoe Hart (Fot. The CW)

Rachel Bilson jako Zoe Hart (Fot. The CW)

Krytykom "Hart of Dixie" od początku nie przypadło do gustu, a i publikę ten serial ma jak na razie niezbyt wierną. Trochę szkoda, bo choć nie jest to wielkie dzieło, wciąż się go przyjemnie ogląda.

Kiedy po obejrzeniu pilota "Hart of Dixie" pisałam, że jestem raczej na "tak", czyniłam to z pewnymi obawami. Większość krytyków wieszała na tym serialu psy od razu – i w dużej mierze ci mądrzy ludzie mieli rację. Produkcji z Rachel Bilson w roli głównej można wiele zarzucić.

Przede wszystkim nie jest to nic odkrywczego. Historia wielokącika miłosnego jakich wiele, która ma miejsce w pięknych okolicznościach przyrody jakich wiele. Banał na banale i banałem pogania. Na dodatek właściwie nic się nie dzieje. Nikt się z nikim nie rozstaje, nikt nie rozpacza do granic szaleństwa, nie ma żadnych cliffhangerów ani innych powodów do obgryzania paznokci. Jeśli już coś się wydarzy, jest to do bólu przewidywalne.

Ale, ale, ale...! Pierwsze "ale" w prawdziwym życiu nazywa się Jaime King, a w serialu Lemon Breeland. Aktorka, którą kojarzyłam tylko dlatego, że przewijała się w koszmarze zwanym "Pearl Harbor", jako jędza z BlueBell po prostu wymiata. Sposób bycia (i mówienia) Lemon, jej kiecki i kapelusze jak z dawnych filmów o Południu, typowo babskie intrygi, szum, jaki wywołuje wokół siebie – to wszystko jest po prostu fantastyczne. Zwłaszcza że Lemon szybko okazuje się całkiem sympatyczną osobą, która po prostu nauczyła się walczyć o swoje.

To Jaime, a nie Rachel Bilson ciągnie ten show, to głównie dzięki niej potyczki słowne Lemon z Zoe są przezabawne. W dużej mierze to również dzięki niej "Hart of Dixie" pełne jest specyficznego, staroświeckiego uroku, który w takiej dawce ostatnio mieliśmy w produkcjach sprzed 20-30 lat.

Pełno tu małych rzeczy, które cieszą. Dziwnych świąt, które obchodzą mieszkańcy BlueBell, bo tak im każe tradycja. Pokracznych, małych domków położonych gdzieś w krzakach. Lokalnych wydarzeń, które sprawiają, że całe miasteczko przez kilka dni traci kontakt z resztą świata. Konkursów, w których gotuje się gumbo, albo sprawdza prędkość domowych żółwi. Wyborów miss w typowym południowym stylu, będących i dla uczestniczek, i dla całego miasteczka czymś więcej niż tylko konkursami piękności. Jak w książkach Fannie Flagg, które czytałam w liceum.

A na dodatek jest knajpa! Fajna, prosta knajpa, gdzie nikt nie sączy "modżajto", można za to rano zjeść przyzwoite śniadanie, a wieczorem napić się piwa. Choć Rammer Jammer to nie Merlotte's, trzeba przyznać, że swój charakter ma.

Oglądam więc "Hart of Dixie", mimo że jest bardzo nierówne. Jedne odcinki są świetne, klimatyczne, pełne wymienionych wyżej atrakcji. Inne wloką się niemiłosiernie i sprawiają, że chce mi się to rzucić i iść spać. Jesienny finał, czyli odcinek "Hairdos & Holidays", był niestety trochę słabszy niż ten ze Świętem Dziękczynienia czy wyścigami żółwi. Ale wygląda na to, że w styczniu i tak będę oglądać dalej.

Kto oczekuje od każdego serialu, który ogląda, głębi, skomplikowanej intrygi i subtelnie przemycanych w ironicznych dialogach mądrości życiowych, powinien trzymać się z dala od "Hart of Dixie". Reszcie wciąż ten serial polecam.

  • A.H.

    "Hart of Dixie" jest przede wszystkim baardzo relaksującym serialem. Wszystko tam jest takie miłe i swojskie, aż przyjemnie sobie siąść przed komputerem i chwilę odpocząć od szalejącej fabuły "Czystej krwi" czy "Misfits". Chętnie bym się przejechała na trochę do takiego Bluebell na tydzień wakacji.

    • agnieszka.

      zgadzam się z przedmówcą, ten serial wprawia mnie w bardzo miły nastrój i uspokaja:)

  • Pan Zdzisio

    Dla mnie tej naiwności tu jednak za wiele. Próbowałem, ale ładne nogi Bilson i trochę krzaków udających Alabamę mi nie wystarczy.

  • Luc

    Ja oglądam choć serial lukrowany jest strasznie. W sumie to mógłbym rzec, że oglądam bo naprawdę nie ma zbyt wiele ciekawych propozycji TV. Z jesiennych premier to chyba tylko "Hell on Wheels" i "Revenge" na stałe zagościło w moim życiu. No może jeszcze "American Horror Story", który traktuję jako serial komediowy bo absurdalnie śmieszne rzeczy, które tam się dzieją po prostu mnie bawią.
    "Heart od Dixie" bardzo długo może jechać na tych trójkątach miłosnych bo w gruncie rzeczy są one wiarygodnie przedstawione. Bohaterowie nie zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia i na zabój tylko w każdym z przypadków ta miłość jest elementem naprawdę trudnych wyborów. "Przystanek Alaska" w dużej mierze został zbudowany na trudnej relacji miłosnej Fleischmana i Maggie. To samo "Z archiwum X" i relacja Mulder/Scully. Nie od dziś wiadomo, że w telewizji (a często i w życiu) "nieskonsumowany" związek jest ciekawszy od tego "skonsumowanego" więc dopóki relacje w "Hart of Dixie" pozostaną w stanie zawieszenia tak długo serial ma szansę zatrzymać przy sobie swoją publiczność.
    Ja jednak wolę Zoe niż Cytrynę :D

  • Ewelina

    A mi się w tym serialu podoba właśnie to, że nie ma tu co chwila wymiany partnerów. Zoe mimo tego, że jest z NY nie sypia z kim popadnie i nie zmienia chłopaków jak rękawiczki. Podoba mi się też scena, w której Zoe i George postanawiają trzymać się na dystans ( w końcu on ma narzeczoną i cały czas podkreśla, że ją bardzo kocha).Podobnie Lemon stara się być lojalna w stosunku do narzeczonego, stara się trzymać Lavona na dystans mimo że średnio jej to wychodzi, a na razie z ich wspólnych migawek nasuwa się skojarzenie, że mieli romans. Jak dla mnie wzajemne relacje bohaterów zyskują na wiarygodności właśnie dlatego, że nie ma zmienności uczuć co 5 minut.
    Co do klimatu - jest miło, jest jakieś takie wewnętrze ciepełko i humor. Odcinek ze zderzeniem nowojorskich klimatów z klimatami Blue Bell był świetny (zwłaszcza sceny z przyjęcia).
    Czekam na kolejny odcinek i mam nadzieję (małą ale jednak), że serial jednak przetrwa.

  • NocnaRyba

    Bardzo pozytywny serial, sielskie małomiasteczkowe klimaty za jakimi tęskniłam w serialach:)

  • toto

    bardzo fajny serial:) uwielbiam go, choć może faktycznie troszkę naiwny ale to i też ma swój urok:)