"Zabójcza przyjaźń" miała być innym thrillerem niż reszta. Sprawdzamy, czy się udało – recenzja serialu

Możemy do woli narzekać na ich wtórność i nudę, ale co z tego? Dopóki serialowe thrillery i kryminały będą się oglądać, dopóty będą taśmowo produkowane, a początek 2026 roku nie zapowiada w tym trendzie żadnych zmian. Dowód? Ledwie zdążyliśmy podać, że polski top 10 Netfliksa otwierają kolejny Coben i skandynawska "Kraina grzechu", a już trzeba to aktualizować. Zaraz po premierze liderem została "Zabójcza przyjaźń", co najlepiej pokazuje, że jakość i popularność to zupełnie różne kwestie.

Zabójcza przyjaźń – o czym jest miniserial Netfliksa?

Miniserial, za którym stoją m.in. utalentowany scenarzysta i reżyser William Oldroyd ("Lady Macbeth") oraz doświadczeni twórcy telewizyjni Dee Johnson ("Ostry dyżur") i Bill Dubuque ("Ozark"), to ekranizacja powieści autorstwa Alice Feeney, której polskiemu wydaniu serial zawdzięcza karkołomny przekład tytułu. W oryginalnym "His & Hers" nie ma nic ani o zabójczej, ani o przyjaźni, jest za to o dwóch wersjach tego samego wydarzenia – makabrycznej zbrodni w Dahlonedze w Georgii – z czym być może mają coś wspólnego miejscowy detektyw Jack Harper (Jon Bernthal, "Punisher") i reporterka lokalnej telewizji z Atlanty Anna Andrews (Tessa Thompson, "Westworld").

Punktem wyjścia dla fabuły jest oczywiście morderstwo, ale to akurat z naszej perspektywy nic szczególnego. Ciekawszy jest fakt, że para głównych bohaterów to małżeństwo – choć raczej już tylko z nazwy. Okoliczności rozpadu ich związku są początkowo równie zagadkowe, co znalezione w lesie ciało, ale nietrudno się domyślić, że tych dwoje łączy coś więcej, niż tylko niechęć do siebie nawzajem. A to, że dodatkowo ukrywają coś przed sobą i resztą świata w sprawie zabójstwa, jeszcze dodaje sprawie pikanterii.

Zabójcza przyjaźń nie dotrzymuje obietnicy z zapowiedzi

Nic tylko dobrze to wszystko opakować klimatem małego miasteczka i jego mrocznymi sekretami sprzed lat, a następnie podać widzom smakowity thriller na tacy. I rzeczywiście, zapowiedzi serialu, sugerujące, że otrzymamy przedstawioną z różnych perspektyw opowieść w stylu "Rashōmona" (czy zachowując serialowe porównania – "The Affair"), nastrajały mnie w miarę optymistycznie mimo braku złudzeń wobec gatunku jako całości. Wychodziłem z założenia, że nawet jeśli historia okaże się wtórna, przynajmniej zostanie ciekawie podana. I to był błąd.

Nie przyszło mi do głowy, że złożone przez twórców obietnice mogą okazać się totalnie puste. Tutaj nie tylko nie ma tytułowej "jego i jej" wersji tego samego zdarzenia. Tu nie ma absolutnie niczego, co choćby w małym stopniu usprawiedliwiało stosowanie dychotomii, na której oparto promocję serialu i jego fałszywe wyobrażenie w oczach widzów (pogłębiane zresztą już w trakcie za sprawą pozbawionych najpierw treści, a później też sensu wewnętrznych monologów Anny).

Zakładam, że taki był zamysł od samego początku. Twórcy celowo chcieli odejść od literackiego pierwowzoru, w którym, na ile się zorientowałem, autorka rzeczywiście zastosowała podwójną perspektywę. Ich prawo, mogli w końcu uznać, że zabieg nie sprawdzi się na ekranie, zwłaszcza w skondensowanej formie miniserialu. Ale jeśli tak, to jako odbiorcy mamy prawo czuć, że zostaliśmy zwyczajnie nabici w butelkę. Tylko właściwie w imię czego?

Zabójcza przyjaźń to festiwal głupot i straconych szans

Trudno bowiem doszukać się jakichkolwiek logicznych przesłanek stojących za kreatywnymi decyzjami w "Zabójczej przyjaźni". Klasyczny sposób opowiadania nie uprościł narracji, lecz sprawił, że serial stał się schematyczny, mało zaskakujący w swojej nieprzewidywalności i nieodróżnialny od innych podobnych produkcji. Chyba że pod względem scenariuszowych bzdur, bo w tym względzie wyrasta ponad konkurencję.

Porzucenie osobistych perspektyw Anny i Jacka pozbawiło widzów przywiązania do postaci, a je same ograbiło z głębi i uczyniło manekinami miotającymi się od jednej głupiej decyzji do drugiej (zwłaszcza w kwestii doboru łóżkowych partnerów/partnerek, co jak uczy telewizja, stanowi podstawowe lekarstwo na traumę). Fabularne zmyłki nie służyły natomiast niczemu poza sztucznym przedłużaniem historii aż do momentu wyciągnięcia ostatniego asa twistu z rękawa.

Pewnie, po całym sezonie taniego szokowania, wygodnych zbiegów okoliczności i postaci bez krzty charakteru, wywrócenie planszy do góry nogami na koniec rozgrywki wydaje się dość sensownym ruchem. Co z tego jednak, skoro wywołuje on tylko wzruszenie ramion, a może nawet irytację wynikającą z poczucia zmarnowanego wcześniej czasu. Twórcy mieli wszystko ku temu, żeby zaprosić widzów do jeśli nie inteligentnej, to chociaż wciągającej zabawy i koncertowo ten potencjał zmarnowali. Zarówno w kwestii poprowadzenia samej fabuły, jak i wykonawców.

Jon Bernthal i Tessa Thompson to para świetnych aktorów, między którymi nie ma grama chemii, o kawałku dobrego dialogu nie wspominając. A i tak nie mają oni na co narzekać w porównaniu do reszty. Sunita Mani ("GLOW") zagrała jedyną kompetentną śledczą, z której stale robi się idiotkę. Pablo Schreiber znów został Pornstache'em z "Orange Is the New Black", tylko głupszym. Co do Marin Ireland ("Devil in Disguise: John Wayne Gacy") czy Chrisa Bauera ("Czysta krew"), to zdziwiłoby mnie, gdyby sami wiedzieli, co właściwie ich postaci robią w tej historii.

Zabójcza przyjaźń – czy warto oglądać serial Netflix?

Bohaterów i poruszanych w "Zabójczej przyjaźni" tematów jest wiele i momentami da się w tych fragmentach dostrzec zarysy ukrytego gdzieś pomiędzy nimi lepszego serialu. Szybko giną one jednak przygniecione przez gatunkowe klisze i konieczność nieustannego pchania akcji naprzód kosztem całej reszty. Bo przecież widz potrzebuje twistów, choćby głupich.

Owszem, widz na pewno ich potrzebuje, co pokazują wyniki oglądalności tego i innych podobnych tytułów. Prawdą jest również, że nie każdy z nich musi odznaczać się psychologiczną głębią, wiarygodnością i śmiertelną powagą. Gdy jednak serial ma ambicje, żeby obok sensacyjnych bzdurek postawić społeczny komentarz, a wręcz oprzeć na nim fundamenty swojej historii, można wymagać, żeby spraw w rodzaju znęcania się nad słabszymi czy demencji nie traktowano instrumentalnie. To pozostawia znaczenie gorsze, a jednocześnie trwalsze wrażenie, niż nawet najbardziej zwariowane zwroty akcji.

Niestety, twórcy "Zabójczej przyjaźni" nie odrobili tej i jeszcze paru innych lekcji, przez co ich dzieło na koniec zamiast poczucia wow generuje raczej niesmak zmieszany z rozczarowaniem, że z obietnic wyszło tak niewiele. Tak, wiem, że nic to nie zmieni i po jego globalnym sukcesie lada moment dostaniemy kolejny taki sam serial, a potem jeszcze jeden i następny. Skoro jednak naiwnie byłoby liczyć na szybkie zmęczenie materiału, to czy nie warto wymagać choć trochę lepszej jakości?

Zabójcza przyjaźń jest dostępna na Netfliksie