"Hoży doktorzy: powrót" to serial, który nie liczy lat – recenzja kontynuacji kultowego sitcomu "Scrubs"

Z powrotami kultowych seriali wiąże się z reguły najpierw wiele oczekiwań, a potem wiele rozczarowań. Ostatnio na wskrzeszaniu starych marek przejechali się twórcy nowego "Frasiera", wcześniej frustrowały nas choćby netfliksowe wariacje na temat "Arrested Development", ale nie zatamowało to fali tego typu projektów. Tylko tej wiosny nowe przygody przeżyje Malcolm ze swoim zwariowanym rodzinnym światem, a zdążyła się już pojawić – z miesięcznym opóźnieniem w stosunku do USA – kontynuacja zatytułowana "Hoży doktorzy: powrót" (oryginalnie wciąż "Scrubs", bez podtytułu), liczona często jako 10. sezon uwielbianego sitcomu, choć unika wspominania o kontrowersyjnym sezonie 9.

Hoży doktorzy: powrót – jak sitcom wygląda po latach

Wydaje mi się, że przed twórcami nowych odsłon kultowych marek stoi przede wszystkim dylemat: coś wyraźnie zmieniać, dostosowując formę do nowych czasów, czy raczej dać więcej tego samego. I chyba często zwycięża argument, że ewentualny zarzut o anachroniczność ma jednak mniejszy ciężar niż straszliwe oskarżenie o zmasakrowanie ducha oryginału. Zdecydowanie tak w każdym razie wygląda rozstrzygnięcie w przypadku, zaplanowanych na razie na dziewięć odcinków, "Hożych doktorów" A.D. 2026. Ze wszelkimi zaletami i wadami tego wyboru, mamy bowiem do czynienia z bardzo klasyczną formułą.

Stery przejęła wprawdzie Aseem Batra – planowany jako współprowadzący z nią serial Tim Hobert zrezygnował – ale autor oryginału, Bill Lawrence ("Ted Lasso", "Terapia bez trzymanki"), wciąż jest wśród producentów. A chociaż wielu ulubieńców wraca w bardzo ograniczonym zakresie – jak dr Cox (John C. McGinley) czy Todd (Robert Maschio), ma w niewielkich rolach powrócić – jak Jordan (Christa Miller) czy Woźny (Neil Flynn), a niektórych nie ma wcale – jak Boba Kelso granego przez Kena Jenkinsa czy Teda, a więc postaci odgrywanej przez zmarłego w 2020 roku Sama Lloyda, to udało się zebrać naprawdę sporo osób stanowiących trzon emitowanego w latach 2001-2010 serialu.

Tak, jakkolwiek trudno w to uwierzyć, od premiery minęło dwadzieścia pięć lat. Twórcy sezonu 10. robią natomiast wiele, byśmy o tym zapomnieli. Nie na poziomie fabuły, bo w serialowym świecie czas jak najbardziej upłynął, co widać nie tylko po starszej obsadzie, ale też po wyrośniętym potomstwie szpitalnej kadry. Co więcej, J.D. (Zach Braff) przez lata nie pracował w Szpitalu Świętego Serca, stawiając na dochodową prywatną praktykę, trzeba więc w pilotowym odcinku nowej odsłony szybko zorganizować jego powrót do dawnej placówki, równocześnie podkreślając, ile to się niby pozmieniało. Kiedy jednak się ten powrót "odhaczy", wszystko wraca do normy – jakby dekady nie upłynęły.

Hoży doktorzy: powrót to stara ekipa i nowe postaci

Jasne, nasi dawni początkujący lekarze teraz są doświadczeni, sprawują szefowskie funkcje, sami mają pod opieką gromadkę nieopierzonych stażystów, a w domu – własne dzieci. Tyle że po samej koncepcji serialu tych wszelkich zmian nie widać. Zasadniczo wszystko nadal toczy się jak dawniej: J.D. i Turk (Donald Faison) są nierozłączni, a Elliot (Sarah Chalke) i J.D. mają masę zawirowań w swojej relacji (akurat uczą się żyć po rozstaniu, pracując razem, co jednak przypomina mocno różne inne ich znane w wcześniejszych sezonów kryzysy). J.D. wprawdzie zyskuje nowego arcywroga, doktora Kima Parka (Joel Kim Booster, "Kasa"), ale już samo to, że musi mieć jakiegoś arcywroga, sugeruje, że strukturalnie wszystko próbuje wyglądać jak najbardziej znajomo.

Pojawiają się nowe postaci. Poza Parkiem sporą rolę odgrywa Sibby (Vanessa Bayer, "Brooklyn 9-9") z HR-u. Carlę (Judy Reyes) widzimy rzadko, ale szpitalem trzęsie wyrazisty pielęgniarski duet (X Mayo z "Wonder Mana" i Michael James Scott znany głównie z broadwayowskiego musicalu "Alladin"). Poznamy też stażystów – i tu akurat jestem pozytywnie nastawiona, co może się wiązać z niepopularną opinią: lubiłam sezon 9. z ówczesną nową ekipą (przypomnijmy, że złożoną z tak dziś znanych aktorów i aktorek jak Eliza Coupe, Kerry Bishé, Michael Mosley, Dave Franco).

Teraz na oddziale J.D. towarzyszymy nieśmiałemu Brytyjczykowi, Asherowi (Jacob Dudman, "The Stranger"), tajemniczemu Blake'owi (David Gridley, "All American") i influencerce Samancie (Ava Bunn, "Tajny informator"), a Turk uczy chirurgii pewną siebie Dashanę (Amanda Morrow, "Prawo i porządek: Sekcja specjalna") i niepewną siebie Amarę (Layla Mohammadi, "Lioness"). Chociaż początkowo po sitcomowemu stereotypowe, postaci te z czasem nabierają wymiarów, a ich perypetie wypadają całkiem przekonująco.

Niestety nie mam tego samego przekonania przy trójce głównych bohaterów. Oglądając "Hożych doktorów: powrót", często odnoszę wrażenie, że już gdzieś te żarty słyszałam. Zapewne właśnie w "Hożych doktorach", tylko lata temu. Wtedy je lubiłam, zwłaszcza że serial miał do zaoferowania ogromną umiejętność łączenia komedii ze wzruszeniami, nie bał się też eksperymentów – nie tylko stanowił moje wprowadzenie w świat komedii bez śmiechu z offu, ale też stworzył jeden z najwspanialszych musicalowych odcinków wszech czasów. Tyle że wtedy "Guy Love" i w ogóle relacja J.D. i Turka to było coś przełomowego, podobnie jak sięganie po surrealistyczne wizje J.D. (ta z "99 Luftballons" wciąż żyje w mojej pamięci). Dziś to zaledwie powtórka z rozrywki.

Hoży doktorzy: powrót bez eksperymentów z formą

Ciepłe przyjęcie powrotu przez widownię i krytykę sugeruje, że twórcy wybrali trafnie: ludzie chcieli więcej tego samego, pragnęli zapomnieć o upływie czasu i o aktualnej kondycji świata. Tradycyjny sitcom z żartami, jakie znamy, nieraz opartymi na oczywistych tematach (jak seks albo różnice między pokoleniem J.D., Elliot i Turka z generacją Z) odniósł sukces, a w każdym razie nie został zmieszany z błotem, co spotyka wiele kontynuacji telewizyjnych świętości. Ja tymczasem odkryłam, że "więcej tego samego" nieszczególnie mnie przekonuje. Nie potrafię udawać, że telewizja lat 00., bez przekształcenia jej w coś świeższego, to dla mnie seans obowiązkowy.

Uprzedzając zarzuty wobec powyższego zdania: owszem, taki "The Pitt" ma tradycyjną formę, ale twórczo wykorzystaną i bliską życia teraz – tymczasem "Hoży doktorzy: powrót" to sitcom jak sprzed lat, a wrzucenie do niego powierzchownie potraktowanego tematu AI i zmian w randkowaniu jeszcze nie sprawia, że serial brzmi blisko złożoności dzisiejszego świata. Także nowsze pomysły Lawrenca'a, jak "Ted Lasso" (cudowny!), "Terapia bez trzymanki" (mimo wad) czy niedawno rozpoczęty "Rooster", włączają klasyczny komediowy optymizm w formą jakimś stopniu współczesną, nie kopiując niemal 1:1 mechanizmów sprzed dekad.

Nie uważam, że "Hoży doktorzy: powrót" to porażka. To konsekwentnie prowadzony dalszy ciąg, z założenia nieuwzględniający większości zmian, jakie przez lata zaszły. Naprawdę da się to oglądać, a czasem jest wręcz przyjemnie odkryć, co słychać u tych lubianych dawniej postaci, przypomnieć sobie, że odcinek może mieć dwadzieścia minut (nawet jeśli łatwo też wtedy przypomnieć sobie, że to czasem za krótko). Sądzę po prostu, że "Hoży doktorzy" nie mają zbyt wiele do dodania, więc celowo, ku uciesze fanów, mówią znów to, co już dawno powiedzieli. Skutecznie pozwala to uniknąć potencjalnego gniewu widzów, którzy źle znoszą duże zmiany w ukochanych popkulturowych światach. Ale czy to wystarczające uzasadnienie robienia 10. sezonu?

Były momenty, kiedy uwierzyłam, że tak, że ma to sens. Wątek wypalenia Turka w 1. odcinku wydał mi obiecujący i poruszający, ale potem chyba uznano, że to trochę za poważne na taki sitcom (chociaż przecież dawne sezony nie bały się postawić na mroczne rozwiązania). Może coś się tu jeszcze pogłębi, póki co jednak próby charakterystycznego dla "Hożych doktorów" wiązania humoru i tragedii wypadają w nowych odcinkach płasko, mechanicznie. Doceniam, że serial ma serce po właściwiej stronie, ale mógłby je tam mieć subtelniej, tymczasem tu często jedna rozmowa pozwala rozwiązać poważne problemy i wszystko jest już w porządku, można się rozejść – i wrócić za tydzień. I ja też wrócę, tyle że bez pełnego przekonania, że powinnam.

Hoży doktorzy: powrót – czy warto oglądać sezon 10

W moich narzekaniach na czerstwawy humor, na pokazywanie nam po kilkunastu latach tych samych ludzi, uczących się tych samych prawd życiowych, których uczyli się już przez liczne poprzednie sezony, i na nieprzekonujące pointy, będące cieniem dawniejszych, czułam się mocno odosobniona. Z komentarzy w dyskusjach o poszczególnych odcinkach wynika wręcz, że wielu widzów cieszy choćby "dowalanie gen Z", uważają wręcz, że J.D., Elliot i Turk powinni znacznie surowiej podejść do swoich podopiecznych – tymczasem ja momentami widzę w dawnych ulubieńcach mentalne dinozaury, którym przydaje się lekcja udzielana im czasem w serialu przez "młodzież".

Na dodatek większość anglosaskich krytyków również 10. sezon chwali, pojedyncze osoby są z kolei moim zdaniem aż za ostre. Na szczęście wśród nielicznych recenzji ani "za", ani "przeciw" natrafiłam na tekst Daniela Fienberga. Krytyk dzieli się wieloma tymi samymi dylematami, które towarzyszą i mnie (łącznie z docenieniem atakowanego 9. sezonu). Nową odsłonę "Hożych doktorów" nazywa w pewnym momencie "okazem muzealnym" – i naprawdę nie umiem znaleźć lepszej formuły.

Jestem przekonana, że wielu widzów, tęskniących za (pozornie) lepszą i niewinną przeszłością, a często po prostu za własną młodością, te nowe odcinki utrzymane w starym stylu na pewno ucieszą. Tymczasem według mnie lepiej jednak, kiedy okazy muzealne zostają w muzeach.

Hoży doktorzy: powrót – nowe odcinki w środy na Disney+