"Bait" to komediowa perełka, którą najpewniej przegapiliście – recenzja serialu Prime Video
"Bait" to serial, który przechodzi bez echa, podczas gdy zasługuje na rozgłos. Sprawdźcie, dlaczego warto zainteresować się tytułem Prime Video.
Wypchany po brzegi premierami marzec powoli zmierza do końca. W gąszczu netfliksowo-marvelowskich hitów czy kolejnych odsłon "Yellowstone" bardzo łatwo przegapić pomniejsze seriale, które w walce o uwagę widza zaczynają i kończą na przegranej pozycji. Jedną z takich produkcji jest "Bait" – króciutki serial komediowy autorstwa Riza Ahmeda ("Dziewczyny", "The OA"), który wchłoniecie w jeden wieczór. Śmiało zapewniam, że będzie to wieczór udany.
Bait – o czym jest serial Prime Video?
Ten debiutujący w minioną środę na Prime Video projekt komediowy (możecie już obejrzeć wszystkie odcinki) rozpoczyna się jak zaginiony odcinek "The Studio", a kończy czymś w rodzaju wariacji brytyjskiej mniejszości muzułmańskiej na temat "Atlanty". Punkt wyjścia jest następujący: Shah Latif (w tej roli Ahmed) to aktor, który nie może przebić się do wyższej ligi, a szansa na zmianę przychodzi wraz z… castingiem do Jamesa Bonda.
Przesłuchanie nie idzie po myśli znerwicowanego chłopaka, ale na jego korzyść działa kilka fotek pstrykniętych przez media w poszukiwaniu castingowej sensacji pod budynkiem studia. Nie minie wiele czasu zanim nasz bohater trafi na pierwsze strony gazet w ramach pierwszego nie-białego Bonda. Równie szybko trafi na usta rozsianych po Londynie bliskich, którzy będą mieli tyle zdań na temat castingu, ile asów w rękawie miał Ahmed, tworząc ten serial.
Tak się składa, że przezdolny filmowiec miał ich całkiem wiele. Ściślej mówiąc… co najmniej sześć, czyli tyle, ile odcinków liczy sobie "Bait". Każda z ok. 25-minutowych odsłon serialu jest bowiem doskonałą opowieścią zamkniętą samą w sobie, uwypuklającą rozmaite quasi-autobiograficzne przeżycia wciąż nieuznanego artysty czy też rozterki "brytyjskiego odmieńca" (niczym bumerang w serialu powraca rasistowska obelga Paki stosowana wobec emigrantów i ich potomków z Azji Południowej).
Bait to wybuchowa mieszanka komedii i absurdu
Gdy do domu rodziców Shaha w Wembley przez okno wpada świńska głowa z podpisem 007, sytuacja wokół zaczyna się zaostrzać. Od tego momentu nasz protagonista nie przestaje lawirować między dwoma światami (tym establishmentowym i tym rodzinnym), nieudolnie odpychając je od siebie, a przy tym popadając w coraz większy obłęd. Ten może i ziści się dopiero bliżej mety, ale wewnętrzny dysonans napędzany syndromem oszusta będzie narracyjnym motorem "Bait" na całej trasie.
Ahmed stawia przy tym na bezpardonową komedię – w głównej mierze wyrażaną postępująco absurdalnym humorem sytuacyjnym i błyskotliwym aktorstwem, w którym wymiany zdań jaskrawych bohaterów przypominają liryczne wymiany ognia. Choć każda z postaci lśni swym własnym blaskiem, prym niewątpliwie wiedzie relacja Shaha z kuzynem/przybranym bratem, Zulfim (fenomenalny komik Guz Khan), który zamierza podbić rynek usług transportu uberem dedykowanym muzułmanom.
Zestawiając ze sobą – rzecz jasna na swój własny unikatowy sposób – satyrę godną "Studia" i autoironiczny humor charakteryzujący "Atlantę", Ahmed opowiada o tym, jak absurdalnym doświadczeniem jest bycie Muzułmaninem nie tyle w przemyśle filmowym, ile w Wielkiej Brytanii. Powracającym żartem są porównania Shaha do Deva Patela, które odtwórca głównej roli jak najbardziej czerpał z rzeczywistości, a w kilku mocniejszych fragmentach otrzymujemy retrospekcje z rozbieganymi skinheadami.
Najciekawsze w tym wszystkim jest jednak upozycjonowanie głównego bohatera wewnątrz własnej społeczności. Z jednej strony jego była (Ritu Arya, "The Umbrella Academy") w castingu Bonda widzi ucieczkę od korzeni i chęć przypodobania się "białemu mainstreamowi", który nabiera się na rozjaśniane profilówki w social mediach. Z drugiej matka krzepi "wypłatą większą od tej Daniela Craiga", stosem ekranowych kochanek czy wreszcie swoistą rekompensatą za pokoleniowe poświęcenia wynikające z emigracji.
Bait – czy warto oglądać serial Prime Video?
Paradoks protagonisty polega bowiem na tym, że status Shaha-gwiazdora filmowego rośnie w lokalnej hierarchii społecznej, jednocześnie kurcząc się w starciu ze statusem Shaha-Jamesa Bonda, wylegitymowanego "prawdziwego Brytyjczyka", który ze swoją kulturą ma coraz mniej wspólnego. Na żywiołowym spotkaniu rodzinnym wokół święta Eid w odcinku 3 większą furorę niż "brązowy agent Jej Królewskiej Mości" robi kuzyn przedsiębiorca z Dubaju – nawet jeśli w tle nie cichną żarty o jego romansach z rosyjskimi prostytutkami.
Sposób, w jaki Ahmed portretuje swą kulturę w "Bait", jest wyjątkowo złożony jak na serial o tak niewielkich rozmiarach. Zdobywca Oscara jest daleki od gloryfikacji i upiększeń świata, z którego się wywodzi, ale potrafi przy tym uchwycić piękno tkwiące w odrębności – języku urdu używanym niemal na równi z angielskim, autoironicznych żartach wewnątrzpokoleniowych czy folklorze, który okazjonalnie przedostaje się do formy serialu (vide: cudowna scena przybycia kuzyna z Dubaju).
Audiowizualna oprawa "Bait" zasługuje zresztą na osobne uznanie. Nie dość, że w tle regularnie rozbrzmiewają bangery podkreślające lokalny charakter opowieści (nawet jeśli są to covery zachodnich hitów), to jeszcze poszczególne odcinki cechuje odmienny styl pracy kamery – począwszy od onerów kręconych na zatłoczonych ulicach Brick Lane, kończąc na formie zbliżonej do paranoicznego thrillera, która odzwierciedla stan psychiczny głównego bohatera.
Marzec ma najbardziej wypasiony harmonogram serialowy od kilku miesięcy, ale – pośród tych wszystkich hitów – warto przeznaczyć odrobinę przestrzeni dla "Bait". Seans nie zajmie wam wiele czasu, za to efekt może być więcej niż wynagradzający. Przynęta została zarzucona, bo ja z chęcią zobaczyłbym Riza Ahmeda jako nowego Jamesa Bonda. Musicie przyznać, że w tym garniaku wygląda świetnie, prawda?