"Przylądek strachu" sprawi, że Javier Bardem przyśni wam się w nocy – recenzja serialu Apple TV
Wyjątkowo obfita serialowa wiosna na Apple TV trwa w najlepsze. Od dziś w ofercie platformy streamingowej z nadgryzionym jabłuszkiem możecie sprawdzić, jak wypada remake kultowego filmu "Przylądek strachu".
"Przylądek strachu" to jeden z tych żelaznych klasyków hollywoodzkich, które będą najwyraźniej powracać co jakieś 30 lat niczym upiorny klaun Pennywise. Opowieść o brutalnym psychopacie terroryzującym rodzinę zadebiutowała w powieści "Egzekucja" Johna D. MacDonalda z 1957 roku, a już pięć lat później nabrała kształtów na dużym ekranie. Na początku lat 90. scenariusz trafił w ręce Martina Scorsese, a ten rolę potwora powierzył Robertowi De Niro. Dziś legendarny tekst zaadoptowano na potrzeby streamingu.
Przylądek strachu – o czym jest serial Apple TV?
Liczący sobie 10 odcinków "Przylądek strachu" od Apple TV (na start otrzymamy dwie pierwsze odsłony, a Serialowej udostępniono ich przedpremierowo osiem) powstał w oparciu o drugi z filmów. Nazwisko Scorsesego dumnie widnieje wśród producentów wykonawczych, tuż obok Stevena Spielberga, który trzy dekady temu zostawił pamiętny remake na rzecz "Listy Schindlera". Hollywoodzkie rozmiary ambitnego przedsięwzięcia dopełniają równie imponujące nazwiska przed kamerami.
Protagonista – któremu w filmach demonicznie utrudniał życie złoczyńca – w serialu rozdwoił się na dwie postaci. Twórca i showrunner, Nick Antosca ("The Act", "Channel Zero"), postanowił, że w tej wersji wydarzeń rzekomego mordercę za kratki wsadzili Anna (Amy Adams, "Ostre przedmioty") i Tom (Patrick Wilson, "Fargo") Bowdenowie – niegdyś obrończyni i oskarżyciel w jednej sprawie, obecnie małżeństwo z dwojgiem dzieci u progu dorosłości.
W obliczu zniesienia wyroku inicjator ich sądowego sporu wychodzi na zewnątrz po 17 latach, a ludzie stojący wówczas po dwóch stronach procesu, są przekonani, że oskarżonego interesuje tylko jedno – zemsta. Jeśli pamiętacie któryś ze wspomnianych filmów, to doskonale wiecie, jaką formę przybierze osobista vendetta. Max Cady – tym razem o facjacie i rozmiarach Javiera Bardema ("Potwory: Historia Lyle'a i Erika Menendezów") – miał naprawdę wiele czasu, by obmyślić plan.
Przylądek strachu – czym różni się serial od filmów?
To, co następuje, gdy Cady ponownie ujawni się społeczeństwu, mieści się w prawidłach thrillera psychologicznego, ale i rasowego horroru, z których śmiało korzystają twórcy serialowego "Przylądka strachu". Zemsta dojrzewa powoli, napięcie narasta miarowo, a zamiast konkretnych uderzeń otrzymujemy dojmujące wyczekiwanie na cios. Te koniec końców padają z tylu różnych stron, że nie wiadomo już, gdzie skryć się, by było bezpiecznie.
Opis z powyższego akapitu pasuje jednak wyłącznie do pierwszych dwóch odcinków, które po adaptacji Scorsesego odziedziczyły przemoc, zabawę formą i wszechobecną atmosferę grozy. Z każdą kolejną odsłoną opresyjny klimat zanika na rzecz poszerzenia historii, dodania zarówno licznych wątków pobocznych, jak i wymiaru współczesnego, którego nie uświadczylibyśmy w żadnym z pierwowzorów.
Otóż największą różnicą nowego "Przylądka strachu" jest to, że serial bierze sobie za cel bardzo wyraźne osadzenie akcji w aktualnych ramach. Proces Cady'ego, jego późniejsze oczyszczenie z zarzutów – a nawet losy i romans prawników – są w fabule przedmiotem nieustannej medialnej sensacji. Kiedy rzekomy zabójca wychodzi na wolność, staje się kimś w rodzaju celebryty – przemawia na rzecz fundacji o niesłusznie oskarżonych, chętnie udziela wywiadów i uśmiecha się na myśl o dokumencie Netfliksa.
To już nie tyle opowieść o granicach prawa, z których bezkarnie korzystali sadyści w interpretacji De Niro i Roberta Mitchuma, ile historia o manipulacji medialnym przekazem. Serialowy "Przylądek strachu" co rusz obrazuje sytuację, w której Cady zmienia narrację na własną korzyść, niszcząc tym samym reputację prawników. To adaptacja złagodzona względem swej filmowej inspiracji (na tyle by Spielberg tym razem nie bał się usuwać nazwiska z napisów), ale niezupełnie pozbawiona przemocy.
Przylądek strachu – czy warto oglądać serial Apple TV?
Znalazły się tutaj bowiem sceny, w których Bardem jest niemal tak koszmarny jak jego Anton Chigurh z "To nie jest kraj dla starych ludzi". Nowy Max Cady dzieli barbarzyńskie DNA ze swoimi starymi wcieleniami, ale jest w głównej mierze manipulatorem – produktem czasów, w których przyszło mu żyć na ekranie. To taktyka o tyle słuszna, o ile nie odbiera serialowi grozy. Z biegiem czasu tej czuć tutaj jednak coraz mniej.
Tuż po mocnym dwuodcinkowym starcie fabuła "Przylądka strachu" osiada na mieliźnie, a aura terroru, którą roztaczał Cady, zanika na tyle, że główni bohaterowie – z nierzadko absurdalnych powodów – w niczym niewymuszony sposób spędzają z nim czas. Wiarygodność tracą na tym szczególnie wątki dzieci Bowdenów – chorego psychicznie Zacka (Joe Anders, "1917") czy naprawdę kiepsko rozpisanej Natalie (Lily Collias, "Good One").
Narracja może i wraca na odpowiednie tory w granicach 5., 6. odcinka, ale zostaje rozmyta nadmiarem niekoniecznie potrzebnych wątków pobocznych czy osobliwymi decyzjami fabularnymi, które w ostatecznym rozrachunku nie wprowadzają niczego wartościowego. "Przylądek" straszyłby zdecydowanie bardziej, gdyby – zamiast dziesięciu nieco rozwleczonych odsłon – zdecydowano się na sześć, a atmosferę podkręcono o kilka watów. Telewizyjny format nie był jednak optymalnym zagraniem.
Po 60 latach od premiery, najntisowym remake'u i serialowej adaptacji niedoścignionym wzorem pozostaje film z 1962 roku. Tylko ten tytuł był w stanie sprawić, że coś tak trywialnego jak kapelusz panama i cygaro może doprowadzić do kresu wytrzymałości mężczyznę o posturze Gregory'ego Pecka. Za 30 lat ktoś pewnie znów powoła Maxa Cady'ego do życia i obejrzy występ Roberta Mitchuma w ramach inspiracji. Jemu też przejdą ciarki po plecach.