3. sezon "Pierścieni władzy" miał być wielkim nowym otwarciem dla serialu. Oto jak wyszło – recenzja

Zwróciliście uwagę, że z każdą kolejną serią "Pierścieni władzy" liczba odcinków na premierę wzrasta o jeden? Gdy serial debiutował w 2022 roku, przygoda w Śródziemiu startowała dwiema odsłonami, a tym razem do świata odrysowanego od Tolkiena wracamy na cztery premierowe godziny. Zrozumiałe. Im obfitsza przynęta, tym większa szansa, że widownia nie odpłynie kolejnego tygodnia – a z tym "Pierścienie" od początku mają kłopot. Widziałem przedpremierowo większość sezonu (siedem odcinków z ośmiu) i mam pewne przeczucia, jak będzie tym razem.

Pierścienie władzy sezon 3 – wojna o Śródziemie trwa

Walka o widzów przy użyciu dystrybucyjnych trików to nie wszystko. J.D. Payne i Patrick McKay, showrunnerzy serialu, sugerowali bowiem, że 3. sezon będzie "miękkim" rebootem całej serii. Dogodnym momentem, by z serialem pogodzili się rozczarowani fani. Jeszcze lepszym dla tych bywalców streamingu, którzy do amazonowej wersji Śródziemia jeszcze nie zawędrowali. Czy jest tak w istocie?

Chciałoby się powiedzieć, że tak. Że pięcioletni przeskok w czasie akcji rzeczywiście zdziałał cuda – i że faktycznie mamy tu do czynienia z nowym otwarciem serialu. I jeszcze: że obiecywany przez twórców prolog na początku 1. odcinka na nowo rozkłada planszę w epickim świecie brytyjskiego pisarza. Chciałoby się – ale się nie da.

Ile czasu nie upłynęłoby w Śródziemiu, "Pierścienie władzy" to nadal ten sam serial. Obarczony tymi samymi problemami. Jeśli podobał wam się wcześniej – znakomicie. Jeśli nie – szanse, że coś się pod tym względem zmieni, są minimalne. Wbrew sugestiom Payne'a i McKaya widzowie bez znajomości poprzednich sezonów też nie mają w nim czego szukać.

Pierścienie władzy sezon 3 – o czym są nowe odcinki?

Przesunięcie wydarzeń na pięć lat po ostatnim finale pozwala natomiast na uchwycenie konfliktu z Sauronem (Charlie Vickers) w zupełnie innej fazie. Upadek Eregionu to już pieśń przeszłości, a siły Mordoru rozlały się po Śródziemiu. Opór stawiają im tylko elfowie, którzy odpierają wroga z Rivendell i położonego daleko na zachodzie Lindonu. W podziemnym królestwie Khazad-dûm krasnoludy odmawiają zajęcia strony w wojnie i spierają się o sukcesję tronu. Militarnej pomocy Elrondowi (Robert Aramayo) potajemnie udzielają tylko Durin (Owain Arthur) i Disa (Sophia Nomvete).

Tymczasem Galadriela (Morfydd Clark) i Arondir (Ismael Cruz Córdova), wyczerpani walką, którą prowadzą nie tylko z orkami, ale i zwiedzionymi przez Saurona ludźmi, powoli tracą wiarę w opór przed mrokiem. Do tego jest i sam władca Mordoru, obsesyjnie poszukujący sposobu na wykucie Jedynego Pierścienia.

Na deser, jak zwykle dość niezjadliwy, nie brakuje i wyspiarskiego królestwa Númenoru, gdzie trwa wojna domowa między chciwym Ar-Pharazônem (Trystan Gravelle) i Míriel (Cynthia Addai-Robinson). Albo wątku Theo (Tyroe Muhafidin), syna Bronwyn, siłującego się z wewnętrznym mrokiem. Z obowiązku wspomnijmy też o Gandalfie (Daniel Weyman), którego – mimo szumnych obietnic w zapowiedziach – jest w siedmiu odcinkach 3. sezonu jeszcze mniej niż przed dwoma laty. 

Pierścienie władzy sezon 3 – nowe postaci, stare problemy

Jeśli macie poczucie, że nitek fabularnych jest zwyczajnie zbyt wiele, to macie absolutną rację. A to i tak nie wszystkie postacie, którymi serial żongluje bez wyraźnego priorytetu. Po tym jak 2. sezon wykonał krok w stronę uporządkowania narracji "Pierścieni władzy", nowe odcinki wykonują manewr z podtytułu "Hobbita".

Znów dzieje się więc za dużo, choć – paradoksalnie – pełno tu flegmatycznych przestojów i narracyjnych mielizn. Historia znów wydaje się zbyt szeroko rozpięta i chaotyczna. Zamknięta w powtarzalnych schematach (lembas dla tego, kto zliczy jak często wraca np. klamra uwięzienie – ratunek). Osadzona w kolosalnym, ale niebywale małym Śródziemiu. Takim, które w zależności od potrzeb scenariusza w trymiga da się zjechać wzdłuż i wszerz.

Serial nie tylko usilnie trzyma się elementów nie grających w nim od samego początku – słabych politycznych intryg, nieprzekonującej melodramy między Sauronem i Galadrielą – ale i dopisuje nowe. Fani domagali się choćby debiutu Celeborna – i się doczekali. "Pierścienie" wprowadzają go przez mdłe love story, które o wrażliwości prozy Tolkiena przypomina rzadko – i głównie przez oprawą muzyczną Beara McCreary'ego (jak zawsze świetną). Jak często zdarza się w serialu, wątek miłosny domaga się emocji, których zwyczajnie nie potrafi wywoływać. 

Swoją drogą, sam Jamie Campbell Bower ("Stranger Things") jako Celeborn jest akurat bardzo fajnym i żywiołowym uzupełnieniem obsady – gdy tylko 3. sezon wie, jak go wykorzystać. To samo można powiedzieć o innych nowych gwiazdach. Najbardziej polubiłem Adama Younga ("Władcy przestworzy") w roli Marnûkha, przebiegłego i zaskakującego orka-poety, ale jest też kapitalny Eddie Marsan ("Ray Donovan"), grający paciorkowatymi oczami spod tony make-upu krasnoluda Thráina. Przez trzeci plan przemykają z kolei klimatyczni Nazgnagôl, przyszłe upiory Pierścienia, a obecnie śmiertelnicy z jedną nogą w świecie umarłych.

Pierścienie władzy sezon 3 – czy warto oglądać?

Innych atutów "Pierścieni władzy" nie trzeba zresztą długo szukać – nawet w 3. sezonie, który ma ich ogółem mniej niż odcinki sprzed dwóch lat (ale więcej niż sezon 1, jeśli kogoś interesuje taki ranking). Nikt, kto ogląda "Władcę Pierścieni", nie ma chyba wątpliwości, że serial potrafi w widowiskowość – i gdy serial napina muskuły, znów bawimy się świetnie. Sekwencja wykucia Jedynego Pierścienia to faktycznie, jak obiecywali twórcy, spektakularny set-piece, a budżet serialu eksploduje tu w każdym zakątku poszerzonego kadru. Podobnie jak przy spotkaniu z Balrogiem, któremu głosu udzielił Simon Pegg ("The Boys"). Wiele dobrego kryje się w kameralnych wątkach – jak choćby w scenach z Elrondem rozmyślającym nad losem swego długo nieobecnego brata, Elrosa (również Robert Aramayo).

Garść odważniejszych decyzji fabularnych daje odczuć, że tym razem "nie ma żartów", a okazjonalne oddanie się konwencji bezpretensjonalnie lekkiej przygody fantasy udowadnia, że Payne i McKay czują się w niej znacznie pewniej niż w ramach tolkienowskiego eposu. Powiedzmy sobie zresztą jasno: Tolkiena i tak jest w tym wszystkim już naprawdę niewiele. I piszę to jako widz, któremu trzymanie się litery pierwowzoru co do joty nigdy do szczęścia nie było szczególnie potrzebne.

Oglądając "Pierścienie władzy" można jednak zapomnieć, skąd wywodzą się te postacie i gdzie w ogólnym rozrachunku zmierzają. Na plus – bo wtedy rozmaite sceny, napięcia i zwroty akcji ogląda się przychylniejszym okiem. Na minus – bo chyba nie o to w tym wszystkim chodziło. 

Pierścienie władzy sezon 3 – odcinki w środy na Prime Video